35. દયાળુ બાહાસચી કાહની

એક દિસ ઈસુ ઘણે કર ઉઘરાવવાળાંદય ને પાપીલોકાંદય શીખવત આશી, જે તાદય આયકોંદય સાઠીં ભેગે હોને આશી.

તથય કલેખાંડ ધાર્મિક યાજક આશી. તાંહે નાંગી કાય ઈસુ પાપીયાંચે હારીં દોસ્તાર જસો ચાલચલન કરત આશી તંય તે માજમાજ ટીકા કરોં મંડીન. તાચેન ઈસુને તાંદય એક કાહની આયકવી.

એક માણસાદય દોન પોસે આશી. બારીક પોસાને પોતાચે બાહાસદય આખી, 'બાપા, માલ-મિલકતચો માંઝો ભાગ માંદય આંતાજ દે! તંય બાહાસને પોતાચી મિલકત પોતાચે દોનીં પોસાંદય વાંઠૂંને ઓપી.

બારીક પોસાને વેગ-વેગ તાપાં જાં કાંય આશી તાં આંખા ભેગાં કરી ને દૂર દેશમાં જાવ ને પાપવાળે જીવનમાં પોતાચી મિલકત બગાઢું મેલી.

મંગે, જે દેશમાં બારીક પોસો રહત આશી તથય ભારીં દુકાળ પડીન, ને તાચે પાસ ખાંવચો ઘેવંદય સાઠીં પૈસે નાહાં આશી. તાદય ખાલી ડુકર ચારોંચો કામ સાંપડીન. તો અલો દુઃખી ને ભુખેજનો આશી કાય ડુકરાંચે ખાનાખલ પોટ ભરોંચો વિચારત આશી.

“છેલ્લે, બારીક પોસાને પોતેદય જ આખી કાય, 'મંય અથય કાય કરત આહાંય? માંઝે બાહાસચે આખેજ નોકરાંપાં ખાંવદય સાઠીં હજડ ખાનો આહાય. ને મંય તે અથય ભૂખે મરત આહાંય. મંય માંઝે બાહાસશીં આઝુન જાંય્દ ને તાચો એક નોકર બનંય્દ.

છેલ્લેબારીક પોસો આઝુન પોતાચે બાહાસચે ઘરા જાંવદય તૈયાર હોહું જાવ. જંય તો આઝુન થોડેક દુર આશી તલામાં તાચે બાહાસને તાદય નાંગી ને તાવરદયા યાવ. તો પોતાચે પોસાચે વાઠીન ધાંવીન ને તાદય ગળે લાગીન ને ચુમીન.

પોસાને આખી, બાપા, મંય દેવાચે ને તુઝે આગળ પાપ કરનો આહાય મંય તુઝો પોસો આખાંવદય લાયક નાહાં.

પણ તાચે બાહાસને પોતેચે નોકરાંદય આખી, 'વેગ જાયાને બેસ કપડે આના ને માંઝે પોસાદય ભરવા.' આચે આંગઠીમાં વીંટી ભરવા ને પાંહામાં બુટ ભરવા. ને બેસ વાંછરડાદય આણુંને કાપા કાય આપણી ખાહુંને ખુશ હોંવ. કશા કાય યો માઝો પોસો મરણો આશી પણ આતાં તો જીવતો આહાય! તો ભૂલનો આશી, પણ આતાં તો સાંપડીન આહાય.

ને તે લોક ખુશી મનાવોં મંડીન થોડોક ટાઇમ મંગે, મટો પોસો સેતામાશીં કામ કરુંને ઘરા આઝુન યાવ. તેહેં ગીત ને નાચોંચો ગાજ આયકી ને વિચારમાં પડીન કાય, કાય હોહું રહીન આહાય.

જંય મટે પોસાદય ખબર પડીન કાય બારીક પોસો ઘરા આઝુન યાવ તાચે કારણે તે ખુશી મનાવત આહાત, તંય તો હજડ ખંતવાનને ઘરામાં માજ જાંવદય તૈયાર નાહાં આશી. તાચે બાહાસને બાહેર યીહુંને વિનંતી કરી કાય તું હામચે હારીં ખુશી મનાવ. પણ તેહેં ના પાઢું દીન.

મટે પોસાને પોતાચે બાહાસદય આખી, અલે વરીસમાં મંય તુઝે સાઠીં બેસ રીતે કામ કરી. મહેંકંય પણ તુઝી આશા તોડી નાહાં. તરી પણ માઝે દોસ્તારહારીં ખુશી મનાવોં તુહેં માંદય બોકડાચો એક બારીક લવેરો પણ નાહાં દીન. પણ યો તુઝો પોસો તુઝી મિલકત પાપવાળે કામમાં બગાઢુંને ઘરા આઝુન યાવ, તે તુંહે તાચે ભાગ બેસ વાંછરડો કાપવી.”

બાહાસને જવાબ ઓપી, ‘માઝે પોસા, તું આખેવાર માંઝે હારીં આહાસ. ને જાં કાંય માંઝા તાં આખાં તુઝાં જ આહાય.’ પણ આતાં આપણાચે સાઠીં ખુશ હોંવચો તો બેસ આહાય, કશા કાય યો તુઝો ભાવુસ મરનો આશી, ને આંતા જીવતો હોન આહાય. તો ભૂલનો આશી, પણ આતાં સાંપડીન આહાય!”