36. બદલાન

એક દિસ, ઈસુ ને પોતેચે તિન ચેલે પિતર, યાકુબ ને યોહનદય પોતેચે હારીં ઘીદ.(જે ચેલાચો નાંવ યોહન આહાય તો તે તો નાહાં આશી જેહેં ઈસુદય બપ્તિસમાં ઓપનો આશી.) એકાંતમાં પરાથના કરોં સાઠીંતે ઊંચે ડોગરાવર ઉપર જાવ.

જંય ઈસુ પરાથના કરત આશી, તંય તાચો મું દિસાચે જસો ચમકતો હોહું જાવ ને તાચે કપડે ઉજેડ જશે ઉજળે હોહું જાવ અશે કાય જુગાવર અલે ઉજળે કોની કરું શકય નાહાં.

તંય મૂસા ને એલિયા નાંગાન. યે બનાવોંચે ઘણે વરીસ પહલે યે માણુસ જુગવાર જીવું જાયને. તાંહેં યરુશાલેમમાં ઇસુચો જો મરણ હોંવચો આશી તે બારામાં ગોઠ કરી.

મૂસા ને એલિયા ઇસુચે હારીં ગોઠ કરત આશી. તંય પિતરને ઈસુદય આખી, “આપણાચે સાઠીં અથય રહોંચો બેસ આહાય.” ચલા આપણી તીન માંડવે બનાવોંવ. એક તુઝે સાઠીં, એક મુસાચે સાઠીં ને એક એલિયાચે સાઠીં.” પણ પોતે કાય બોલત આહાય તો પિતર જાણત નાહાં આશી.

પિતર બોલત આશી અલામાં એક ચમકતે ડાંબરાને તાંહવર સાહી કરી. ને ડાંબરામાંથી એક બોલીને આખી, “યો માંઝો પોસો આહાય, જાંદય મંય પ્રેમ કરત આહાંય મંય તાવર ખુશ આહાંય તાચો આયકા.” તીની ચેલે હજડ બીહું જાવ ને જમીન વર પડું જાવ.

તંય ઈસુને તાંહદય ધરુંને આખી, “બીહા નાંખે ઉભે હોયા.” જંય તાંહે આઠીન-તાઠીન નાંગી, તે તથય ખાલી ઈસુ જ આશી.

ઈસુ ને તીન ચેલે આઝુન ડોગરાચે બુડા ઉતરીન. તંય ઈસુને તાંહદય આખી, “જાં કાંય અથય હોન આહાય તાં કોનાંદય આખોંચો નાહા. મંય થોડે ટાઇમમાં મરંય્દ ને આઝુન જીવતો હોય્દ. તાંચે મંગે તુમી લોકાંદય યી ગોઠ આખું શકા.