4. َقول ُقراِر خدا هاِد ابراهیم-۴

خیلی سال ُک از طوفاِن نوح ِبِوَدشت، تعداِد آِدموِن دیم ِزمین خیلی ِگرداُ. ن مین دوباَر ِب خدا ُو خوُش ن گناه ُش َاَک و چون پاکَج شون ُه مِزبون ُبِدنَد، یاغا ِن ُک از خدا َف رمون ِبِبِرنَد و َپخش آِبنَد ُو زمیِنش ُپر ِک ِرنَد، پاکَج ایی ُگِل ِد َج م ُبُبِدنَد ُو ایی شهری ُخ ُش ن را َبُش نسات.

ُن مین آدمونه خیلی ُبخلی و َت َکُّبری ُبِدنَد و َن ُش َاگا ُن ِز ینی ُک خدا َاواِج ِزنِدگی ِک ِرنَد و َح تی ایی ُبرجی َبُش نسات ُک َس ر ِب َف َلک َش ِکشا. خدا َبش دی ِاِگ ُن مین ِب ِن کاِر َو ِدشون ِاداَم ِبِدنَد َ، بِدش ُکلی کاِر ِزشت جی َبِک ِرنَد.

ِنِز ینی ُبُب ُک خدا ُز بوِن ُن میِنش ِب ُز بونوِن جوِرواجوری َبرشارد و ُن میِنش پاک ُگل ِب ُگِل ِی دنیاش ِد ِبَپراَکناَ. ش هری ُک آِدموون ُبنیاِدش ِزمین ُش ن ناِد ُب، اسِم ش باُبل ُش ن نا، که َم نیش آُش فَت َه.

خدا َبِد َچ ند صد سال هاِد ِم رِد ایی ب اسِم َابرام َدِم ش ُبدا. خدا ب ُن ماش ُبوات«: سرزمین و کیِه اجدادی ُد ن َبرش‌ و سرزمینی ِبَش ُک َم تو نیِن ِد هدایت ُکمون َک َ. م ُت م روزی و َبرَکت کوموندا و تو ِد ایی َق وِم ُگردی َبساُج مَ. م نوِم تو ُگرد َبِک ُرم ُ. ن مین ُک َبرَکت ُش ن ُت داَ، م جی َبرَکت ُش ن َاُد م. و ُن مین ُک ُت ُش ن َلعنت َک َ، م جی َلعنت ُش ن َاِک ُرم. پاِک خونواِد َگِل دیم ِزمین خاِط ِر تو َبرَکت َبیِننَد ».

َابرام جی به خدا َف رموِنش َب ُ. ن َج ِنش سارایَ، کنیزونشون و پاِک داراییش شارگَی و ریِب َس رَزمینه َکنعان ُک خدا ِد ُن ش ُن شون داِد ُب ُ، بشو.

َو قتی ُک َابرام َبَم روو َکنعان، خدا َبشواتَ«: دور و َو ِر خود ِاسِّس وا ِبَک. پاِک ِن َس رَزمینون ُک َای ِن، ِد ُت و َو ِچ َگِلد کومون َبخشاُ ». ن َو قتی َابرام ُن َس رَزمیَن د ُس کناش َک.

نیِن ِد ایی ِم رَد ُب ب اسِم ملکصدیق ُک روحانی خدا ُب. ابرام ُن ش آخِر ایی ِج نگوِنش َبش دی. ملکصدیق، ابرام روزیش شادا و َبشوا«: خدای بزرگ ُک صاِح ِب پاِک آسمون و ِزمیَن، ابرام َبرَکت ِش یدُِ ». ن َو قتی ابرام یک دهِم غناِیِم َج نگیش ِد ملکیصدیِقش َبخشا.

سالها ِبِوَدشت، ولی ابرام و سارای َه نی و َچ دار نُبِد ُبِدنَد. خدا هاِد ابرام َدِم ش ُبدا و ٕیَق رِط بی وعَد ُن میِنشون دا ُک ایی پیَر شو ی َاَبخِش و از َن سِلش خیلی َو َچ ُو جود کیمی َاَم ُک عیِن ستاِرَگل آسمون زیاد کیمی َاِبنَد. خدا ابراِم ش آَدِم عادلی حساِبش َک چون ُک َق وِل خداش، باَو ِرش ِبَکرِد ُب.

ُن َو قتی خدا هاِد َابرام َق ولی َدِرش َبست. قول و ُق رار َینی ایی چَی ُک، دوِط َرف ُم ِتَع ِه دَاِبنَد ُک ایی گا ایی کاری ُه م را ِبِک ِرنَد َ. و لی َابرام را، خدا ایی َو قتی هاِد ُن قول و ُق راِرش ِزمین نا ُک َابرام خوِو عمیقی ِد ُب. ولی ِنِز ینی جی َابرام ُص دا خداش َاَش شُن فت. خدا َبشواتَ«: م از خود ِد ایی پیَر ِد تو کوموم َبخشا و َس رزمین کنعاِنش ِد َق وم تو کیمیم دا ». ولی َابرام َه نی پیِرش ِنَد.