2. آِم َدن گناه به دنیا-۲

آَدم َج ِنش روو َدشِت ِقِش نگی ُک خدا بیُش نرا َبْش ساطه ُب، هاِد خوشی ِزنِدگی شُو َاَک. هاِد ِن ُک ریت ُبِدنِدِ، خ جاَلِتُش ن َن ِکشا، چون ُک َه نی ُگناه روو دنیا َن ِم ِد ُب ُ. ن مین وییشَت ِر َو ختون هاِد ُه م رٓاِد َاُش ِدنَد و هاِد خدا َدِم شُو َادٓا.

َو لی ماِر ُح َّق بازی رووی َدشِتِد ُب ُ. ن ماَر َاز َج ِن َبشُپرسا«: راشَت ُک خدا ُش َم ش از َخ رَدِن میوه َگِل پاِک ِدرختوِن َدشت ِد َم ِنش َکرَد؟ »

َج ِن ُج واِبش ُبداَ«: ه َم َاِش َکرِد َم میوه پاِک درختووِن بخوِرَم به غیِر ِد َر خِت خیب َبد. خدا ِب َه َم ش ُبواَت ِ«: اَگر ُش َم میوه ِن ِد َر خت ُبخوریَی یا َدست ِش ی نیَی َ، بمیریَی ».

مار ِب َج َن ش ُبواِ«: ن ُد ُرس َن َه! ُش َم َن میریَی. خدا زووِن َو قتی ُک ُش َم میوه ُن ِد َر خَت ُبخوریَی، جوِر خدا خیب َبد از ُه م َت شخیص َبدیَی ».

َج ِن َبش دیی ُک میوه ُن ِد َر خَت خیلی ِقِش نَگ و به ِنَظ ِرش خوشِم َّز َاِّت. نا ُک َش گا پاِک چی ُبزوونه، میوه ِد َر خَت ْش َبشِچ ُد َبشَخ َ. بِدش ُن میوَه ِد شییِش ش جیی دٓا ُو شیش جی َبشَخ.

َیَق رِت ِ، چ یموِنشوون داغ نیا ُو َبشون َف هْم ا ُک ریت ُبُبِدنَد. آِدم و َج ِنش ِتلاِش شون ِبَک تا هاِد َبرِگ ِد َر ختوون، رییتِی خوُش ن ُبپووشووِننَد.

َبِدش آَدم و َج ِنش ِص دای ُخ داُش ن َبَش ش ُن فت ُک روو باغ ِد رٓا ِد َاِش ُ. ن مین خوشون از ُخ دا قایمشون َک. خدا َبشوا«: آَدم کاِدِه؟ » آَدم ُج واِبش ُبداُ«: ص دا تو روو باغ ِد َبَم شُن فت و چون ریت ُبُد م ِبَت رساُد م، خوِم م قائم ِبَک ».

َبِدش خدا َبشُپرساِ«: ک ِب ُت ش ُبوا رییِت ُ، ن میوِه ِد َر خَت ُک بیُد ن َم وا ُنُخ ریَی و َم ِنم َکرِد ُب َبُد نَخ؟ » آدم ُج واِبش ُبداِ«: ن َج ِْن ُک ِد َم د َبخشاُ، ن میِو ه َاش ِد َم داُ ». ن َو قتی ُخ دا از َج ِن َبشُپرساِ«: ن ِچ کاری ُب ُک َبد َک؟ » َج ِن َبشوات«: ماَر َم ش گوول ُبدا».

خدا ِد ماَرش ُبوات«: تو َن عَلتیه ». دیم َاشَکِم ت ِد خود َبِکِش و خاک َبخوره. تو ُو َج ِن ِب ُه م َو ِد ُد ن کیمی َاَم. میوِن َن سِل تو ُو َن سِل َج ِن ُد شَم نی َبِک ُرم. آِدمی از َن سِل َج َن َ، س ِر ُت ُه َاِپ ِش ُو ُت پاشنه پا ُن ما َبُبقاِی ».

َبِدش خدا ب َج َن ش ُبواتَ «: درِد زاِیموِن تو خیلی زیاد َبِک ُرم. شوق تو به شیت کیم ُب َو ُن ِب ُت زور کیم ُب ».

ُخ دا به ِم رَدش ُبوات«: چون به َح رِف َج َن د گوش ُبدا ُو َم ِد ناَف رمونیت َک ِ، زمین جیر لَع َن ت ُق رارَبگیره و تو هاِد َز حَم ِت خیلیِ، غ ذا جوور َبِک ِر. آَخ ِرش َبمیِر ُو ِبَدِن تو به خاک ِد واکیم ِگردا ». آَدم ِاسِم َج ِنش َح ّو اش نا ُک َینی ِزنِدگی َبخش؛ چون ُک ُن ما ِای گا ِننِه ی پاِک آِدموون گردِه. خدا ُن میِنش هاِد پوسٌِس حیوونون ُبپوَش نا.

َبِدش خدا َبشواَ«: ه ُک آَدم جوِر َه َم ِگرداَد و خیب ُو َو ِدش ِب ُه م َاِتشناسهِ. نیگا َبَه رزه ُک میوِه ِد َر خِت حیاْط جیی ُبخوره و تا َاَبد جییَد ِبنَد ِ ». بَلِخ َر خدا ُن میِنش باِغ َم غبیل ِد َبِرش َک ُ. ن ُکناِر َدم َبِر ُو رودِی باغ ِدِ، ف ٌر شِتَگِل َق وی ِزمیِنش نا تا َن َه رِزنَد ُک میوه ِدرخِت حیاِط ش ُبخوِرنَد.