៣៥-រឿងឪពុកដែលពេញដោយសេចក្តីមេត្តាករុណា

មានថ្ងៃមួយនោះ ព្រះយេស៊ូវកំពុងបង្រៀនពួកអ្នកយកពន្ធ និងមនុស្សមានបាប ជាច្រើននាក់ ដែលបានប្រមូលផ្តុំ មកស្តាប់ទ្រង់។

នោះពួកផារិស៊ី និងពួកអាចារ្យដែលឈនៅទីនោះដែរ បានឃើញព្រះយេស៊ូវរាប់ អ្នកមានបាបដូចជាមិត្តសំលាញ់ គេចាប់ផ្តើមនិយាយឌុកដាន់គ្នាទៅវិញទៅមកអំពីទ្រង់។ ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូវ ក៏មានបន្ទូលជារឿងប្រៀបប្រដូចមួយនេះ ទៅកាន់ពួកគេ។

“មានបុរសម្នាក់ មានកូនប្រុស២នាក់។ កូនពៅនិយាយទៅកាន់ឪពុកថា សូមលោកឪពុក ប្រគល់ចំណែកមរតកដែលត្រូវចែកដល់ខ្ញុំមក!” ដូចនេះ ឪពុកនោះក៏បានបែងចែកទ្រព្យសម្បត្តិ នោះដល់កូនប្រុសគាត់ទាំងពីរ។

“ក្រោយបន្តិចមក កូនពៅប្រមូលរបស់ទ្រព្យគាត់ទាំងអស់ ចេញទៅឯស្រុកឆ្ងាយ ហើយក៏ បង្ហិនទ្រព្យនោះអស់ទៅ ក្នុងជីវិតពាលាអាវ៉ាសែរបស់គាត់”។

“ក្រោយពីនោះមក ក៏កើតមានអំណត់ជាខ្លាំងនៅស្រុកដែលកូនពៅរស់នៅនោះ ហើយ គាត់គ្មានប្រាក់ដើម្បីទិញអាហារទទួលទានទេ។ ដូចនេះ គាត់រកការងារបានធ្វើតែមួយគត់ គឺធ្វើជាអ្ន ដាក់ចំណីជ្រូក។ គាត់មានសេចក្តីវេទនា និងស្រេកឃ្លានជាពន់ពេកក្រៃ រហូតដល់ថ្នាក់ចង់ចំអែត ក្រពះនឹងចំណីជ្រូកទៀតផង”។

“ចុងក្រោយ កូនពៅនោះក៏បាននិយាយមកកាន់ខ្លួនឯងថា៖ តើអញកំពុងតែធ្វើអ្វីនេះ? ជើងឈ្នួលឪពុកអញទាំងប៉ុន្មាន សុទ្ធតែមានអាហារបរិបូរណ៌ទទួលទានគ្រប់ៗគ្នា តែនៅទីនេះ អញជិតដាច់ពោះស្លាប់ហើយ។ អញនឹងត្រលប់ទៅរកឪពុកអញវិញ ហើយសុំធ្វើត្រឹមតែជាអ្នកបំរើ ម្នាក់របស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ”។

“ដូច្នេះកូនពៅនោះ ក៏វិលត្រលប់ទៅផ្ទះរបស់ឪពុកខ្លួនវិញ។ លុះឪពុក បានឃើញគាត់ ពីចំងាយហើយ ក៏មានចិត្តអាណិតមេត្តាកូនប្រុសរបស់ខ្លួន។ គាត់បានរត់សំដៅទៅកូនប្រុសនោះ ហើយបានអោប និងថើបវាទៀត”។

“កូនប្រុសនោះនិយាយទៅកាន់ឪពុកថា៖ លោកឪពុក កូនបានធ្វើបាបទាស់នឹង ព្រះជាម្ចាស់ និងលោកឪពុកដែរ។ កូនគ្មានតំលៃធ្វើជាកូនប្រុសរបស់លោកឪពុកទេ”។

“តែឪពុកបានប្រាប់ទៅបាវបំរើរបស់គាត់ម្នាក់ថា៖ ចូរទៅយកអាវដែលល្អបំផុត មក​បំពាក់ អោយកូនប្រុសរបស់អញ យកចិញ្ចៀនមកបំពាក់ដៃអោយវា ហើយយកស្បែកជើងមកពាក់ អោយវាផង។ រួចយកកូនគោដែលបំប៉នមកសំលាប់ចុះ យើងនឹងបរិភោគអោយសប្បាយចិត្ត ដ្បិត កូនអញនេះបានស្លាប់ ឥលូវរស់ឡើងវិញ ក៏បាត់ទៅ ហើយបានឃើញមកវិញ!”។

“ដូច្នេះមនុស្សទាំងអស់ក៏ចាប់ផ្តើមជប់លៀងជាមួយនឹងគ្នា។ ឯកូនច្បងដែលមកពីធ្វើ ការនៅចំការ កាលជិតមកដល់ផ្ទះ នោះក៏ឮសូរភ្លេង និងរបាំ ហើយនឹកឆ្ងល់ក្នុងចិត្តថា មានអ្វីកើត ឡើង”។

“នៅពេលដែលកូនច្បងបានដឹងថា ពួកគេកំពុងធ្វើពិធីជប់លៀង ពីព្រោះប្អូនពៅរបស់ គាត់បានត្រលប់មកផ្ទះវិញ គាត់បានខឹងជាខ្លាំង និងមិនព្រមចូលទៅក្នុងផ្ទះឡើយ។ ឪពុករបស់ គាត់បានចេញមកក្រៅ និងអង្វរគាត់អោយចូលមកក្នុង និងចូលរួមជប់លៀងជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែគាត់ នៅតែប្រកែកមិនព្រមចូល”។

“កូនច្បងនិយាយទៅកាន់ឪពុករបស់ខ្លួនថា៖ ខ្ញុំបានបំរើលោកឪពុកប៉ុន្មានឆ្នាំនេះមក ហើយ មិនដែលធ្វើខុសនឹងបង្គាប់សោះ​ តែលោកឪពុកមិនដែលអោយកូនពពែ សូម្បីតែ១ អោយខ្ញុំ បានអរសប្យាយ ជាមួយនឹងមិត្តសំលាញ់ខ្ញុំឡើយ។ ឯកូនលោកឪពុកដែលវាបង្ហិនបំផ្លាញសម្បត្តិ លោកឪពុកអស់ ដោយនូវចារិកពាលាអាវ៉ាសែនោះ កាលបានមកដល់ នោះលោកឪពុកសំលាប់ កូនគោដែលបំប៉ន អោយវាភ្លាម!”។

“ឪពុកក៏តបថា៖ កូនអើយ ឯងបាននៅជាមួយនឹងអញជាដរាប ឯរបស់អញទាំងប៉ុន្មាន ក៏ជារបស់ឯងដែរ គួរអោយយើងស៊ីលៀង ដោយអរសប្បាយទៅ ពីព្រោះប្អូនឯងនេះបានស្លាប់ ឥលូវរស់ឡើងវិញ ក៏បានបាត់បង់ តែបានឃើញមកវិញហើយ!”។