35. દયેળુ બાહાસની ગોટ

એક દિસ ઇસુ બુહું વેરા ઉગરાવનાર સાહલા ની પાપીસાહલા સીકવ હતા. જે તેલા આયકુલા સાટી ગોળા હુયનેલ હતાંત

તઠ કોડાક ધરમી યાજક હતાત. તેહી હેરાં કાય ઇસુ પાપીસે હારી દોસતાર જીસા વેહવાર કર હતા તદવ તે મજાર મજારજ ટીકા કરુલા લાગનાત તાહાં ઈસુની તેહાલા એક ગોટ સાંગી.

એક માનુસલા દોન પોસા હતાત. બારીક પોસાની પદરને બાહાસલા સાંગાં, “પપ્પા, માલમીલગતના માના ભાગ માલા આતાંજ દે!’ તદવ બાહાસની પદરની મીલગત પદરના દોની પોસા સાહલા વાટી દીદી.

બારીક પોસાની લેગલેગ તેને પાસી જીં કાહી હતાં તી આખાં ગોળા કરાં ની દુર દેશમાં નીંગી ગે ની પાપમય જીવનમાં પદરની મીલગત ખરચી ટાકી

માગુન, જે દેશમાં બારીક પોસા રહ હતા તઠ ભારી દુકાળ પડના, ની તેને પાસી ખાવલા લેવલા સાટી પન પયસા ની હતાત. તેલા ફક્ત ડુકરાં ચારુલા કામ મીળનાં. તો હોડા દુખી અન ભુકીજેલ હતા કાય ડુકરાંનેજ ખુરાક કન પોટ ભરુલા વિચાર હતા.

“સેલે, બારીક પોસાની પદરલાજ સાંગાં કાય, “માં અઠ કાય કરાંહાં? માને બાહાસને આખેજ નોકરસે પાસી ખાવલા સાટી બુહું ખુરાક આહા. અન માં ત અઠ ભુક મરાહાં. માં માને બાહાસ પાસી માગાંજ જાન ની તેના એક નોકર બનીન

સેલે બારીક પોસા ફીરીવાર પદરને બાહાસને ઘર જાવલા તયેર હુયી ગે. જદવ તો આજુ બુહું દુર હતા તોડેક વારમાં તેને બાહાસની તેલા હેરાં ની તેવર દયે આની. તો પદરને પોસા કડ ધાવંદના ની તેલા ભેટી પડના ની ગુળા દીના.

પોસાની સાંગાં, પપ્પા, માં દેવ, ની તૂને વિરૂદ પાપ કરનાહાંવ માં તુના પોસા સાંગાયજુલા યોગ્ય ની આહાંવ.

પન તેને બહાસની પદરને નોકર સાહલા સાંગાં, ‘લેગ જા ની બેસ ડગલાં લયા ની માને પોસાલા પોવાડા.' તેને આંગઠી માં વીટી પોવાડા ની પાયેમાં બુટ પોવાડા ની બેસ વાસરુંલા લયીહુન કાપા કાય આપલે ખાયહુન આનંદ કરું. કાહા કાય યો માના પોસા મરી ગયેલ હતા પન આતાં તો જીવતા આહા! તો ભૂલી ગયેલ હતા, પન આતાં તો જડી ગેહે.

ની તે લોકાં આનંદ કરુલા લાગનાત જરાક સમય માગુન મોઠા પોસા ખેતરમાહુન કામ કરી ઘર પાસા આના. તેની ગાના અન નાચુલના અવાજ આયકના ની તેલા નવાય લાગના કાય યીં, કાય હુયી રહના હાં.

જદવ મોઠે પોસાલા ખબર પડની કાય બારીક પોસાને ઘર યેવલાને કારને તે આનંદ કરી રહનાહાત, તદવ તો બુહું રગ કરના ની ઘરામાં જાવલા રાજી ની હતા. તેને બાહાસની બાહેર યીહુન વિનંતી કરી કાય તું આમને હારી આનંદ કર પન તેની નાં પાડી દીદી..

મોઠે પોસાની પદરને બાહાસલા સાંગાં, ‘હોડે વરસાંમાં માં તૂને સાટી બેસ રીતે કામ કરનાહાવ. માં કદી તૂને આજ્ઞાનાં ભંગ ની કરેલ. તરી પન માને દોસતાર હારી આનંદ કરુલા તુંય માલા બોક્ડેના એક બારીક પીલું પન ની દેસી. પન યો તુના પોસા તૂની મીલગત પાપમય કામમાં પૂરી કરી ઘર પાસા આના, ત તુંય તેને સાટી બેસ વાસરુંલા કાપવનાસ'

બાહાસની જવાબ દિદા, ‘માના પોસા, તું હમેસા માને હારીંજ આહાસ. ની જીં કાહી માનાં તી આખાં તુનાંજ આહા.’ પન આતાં આપલે સાટી આનંદ કરુલા તી બેસજ આહા, કાહા કાય યો તુના ભાવુસ મરી ગયેલ હતા, ની આતાં જીતા હુયનાહા. તો ભુલેલ હતા, પન આતાં જડનાહા!”